Toch maar weer een keer naar Gambia ... |
| nieuws, berichten en achtergronden > persoonlijk bericht van Metsje uit Gambia |
Een weekje logeren bij mijn zus, fascinerend en verrassend
door: Atsje Krol
Met de bushtaxi reizen we naar The Gambia College. Het is een bijzondere ervaring om als blanke tussen allemaal Afrikanen in te zitten.
Eenmaal aangekomen op de campus van The Gambia College, krijgen we een rondleiding van Metsje.
Het is vrijdagmiddag, veel studenten zijn al met weekendverlof, maar hier en daar zit nog een groepje studenten ijverig te studeren. Een enkele student heeft de beschikking over een computer, de rest van de studenten kijkt mee. Als wij binnenlopen ontstaat er een levendige discussie.
We maken kennis met enkele docenten. De docente voedingsleer laat ons het praktijklokaal zien. Hier staan enkele fornuizen en er is een eenvoudige keukeninrichting opgesteld. Hier worden de basisvaardigheden van hygiëne en het bereiden van voedsel aangeleerd.
We hebben een gesprekje met Abouccar Jallow en treffen even later de directeur Isatou Ndow achter een overvol bureau aan. Een enthousiaste en zeer gedreven vrouw.
We bezoeken de Nederlandse studenten. Vol enthousiasme vertellen zij over hun project “nursery”. Even later staan we in een nabij gelegen veld en zien we waar een voormalig kippenhok stapje voor stapje omgetoverd wordt tot een kinderdagverblijf.
Na het schudden van vele handen en een ervaring rijker vertrekken we.
Na vier jaar het weerzien van Saikou bij zijn familie in het binnenland van The Gambia
door: Bonne Doller
In 2007 vertrokken wij samen voor een weekje naar het zonnige Gambia. Tijdens een toeristisch uitje naar het binnenland, kwam ik tijdens de heenreis op de afgeladen veerboot naast Saikou te zitten. Saikou was onderweg van Kololi naar zijn familie in een dorpje dicht bij Kerewan. Hij probeerde bij de grote stad Serrekunda door middel van handeltjes geld te verdienen. Omdat de meeste Gambianen altijd zeer belangstellend zijn, kwamen wij met elkaar in gesprek en hebben zelfs nog foto's gemaakt. Bijna aangekomen in Barra hebben we afscheid van elkaar genomen en heb ik toch ook maar mijn e-mailadres gegeven.
De afgelopen vier jaar werden er vele mailtjes over en weer verstuurd en werden er zelfs presentjes opgestuurd die ook nog op het juiste adres bezorgd werden. Doordat mijn Engels qua schrijven niet super goed is en Saikou zijn Engels nog slechter was, werd de frequentie van het mailen steeds minder.
Je kunt je voorstellen dat, toen Saikou hoorde dat er een familielid - Metsje dus - bezig was om voor een langere periode naar The Gambia te gaan, hij dit geweldig vond. Na hun kennismaking, kwamen er vragen met betrekking tot financiële ondersteuning. Uiteindelijk heeft Metsje met Saikou's broer een betere naaimachine gekocht en op die manier kan broer Lamin meer geld verdienen om zijn familie te onderhouden.
De ontmoeting met Saikou en zijn familie op het platteland was indrukwekkend en hartverwarmend. Ik wist dat zijn familie in armoede leefde, maar toen we meerdere compounds bezochten en vele handen geschud hadden, realiseerde ik mij des te meer dat deze familie onze hulp goed kon gebruiken. Wat was het mooi om elkaar na vier jaar weer te treffen. De band is weer sterker geworden en Gambia heeft voor ons een persoonlijker gezicht gekregen.
Toch voor de tweede keer naar The Gambia
door: Jelle Krol
Vier jaar geleden dacht ik: The Gambia is een mooi land, maar ik hoef er niet weer naar toe. De frequentie dat de autochtone bevolking mij aanklampte, lag gewoon te hoog. We zaten toen in het Badala Park Hotel. Als we het hotel even uit wilden om bij de Westerse winkel bij de benzinepomp water of iets anders te kopen, dan werden wij met kettinkjes en van alles versierd, dat we daarna voor hoge bedragen dalasi's moesten betalen. Ook wilde men eigenlijk dat wij die luttele honderd meter niet per voet, maar per taxi zouden afleggen. Bovendien werden ons allerlei mogelijkheden tot het bezichtigen van het land in het vooruitzicht gesteld. Een kakofonie van stemmen, steeds maar weer, om je heen als je het hotel verliet. Op die manier wilde je het hotel eigenlijk niet meer uit. Maar ook ìn het hotel zelf werd doorlopend aangedrongen op contact. Bij het zwembad moest je eigenlijk om het kwartier drankjes kopen en goed luisteren naar de mensen van de animatie. Die wilden dat je meedeed ofwel aan het bingospel ofwel aan de disco. Om aan dat vakantieleed te ontsnappen, gingen we maar op excursie naar Janjanbouree, een tweedaagse tocht diep het binnenland van The Gambia in, naar de plaats waar vroeger slaven werden verhandeld. De excursie was mooi en het gezelschap aangenaam. Een hele verademing. Maar toch, om weer vrijwillig naar The Gambia te gaan, nee het leek me maar niks.
En toen besloot zuster Metsje zich voor langere tijd in The Gambia te gaan vestigen. Bonne, mijn partner, wilde haar wel bezoeken. Ik had eerst zo mijn bedenkingen, maar ach de warmte lokte toch wel. Ook het vooruitzicht om kennis te maken met Metsje's werk en haar projecten motiveerde wel. Dus we besloten om, samen met zuster Atje, de reis te boeken. En deze keer totaal geen spijt! Leuk om gegidst te worden door je eigen zus en mooi om te zien hoe goed ze met taxichauffeurs en andere op geld beluste mensen onderhandelt. Ook had ze eerst een inspectie uitgevoerd wat het hotel betrof. Deze keer was het inderdaad veel rustiger en hadden we veel minder verkooppraatjes te verduren. Prachtig was het om met haar de binnenlanden in te gaan en in Njawara te zien hoe, met behulp van zonnepanelen, een irrigatieproject werd opgestart. Echt bewonderenswaardig ook: de stagiaires die zich inzetten voor het bouwen van de kinderopvang in The Gambia College. Heel leuk ook om te zien dat Saikou, aan wie Bonne vier jaar geleden zijn e-mailadres had gegeven, nu - zo nu en dan - bij Metsje kookt voor haar studenten en gebruik kan maken van Metsje's laptop. Bewonderenswaardig bovenal Metsje's rotsvast optimisme om ondanks zaken zoals diefstal, dingen toch gedaan te kunnen krijgen. Knap hoor!
Commentaren
| Niet gevonden |
Toevoegen commentaar