klik hier om u te abonneren via de RSS-feed

"It takes a whole village to raise a child"

nieuws, berichten en achtergronden > persoonlijk bericht van Metsje uit Gambia

Opvoeden is hier niet alleen de taak van de ouders, maar van de gehele gemeenschap. Dit merk je zeer sterk in de dorpen en op het platteland. Ook hier kunnen anderen dan de ouders het kind straffen of raad geven. Oom en tantes, verre familieleden Iedereen heeft een taak. Daarom is het ook heel gewoon om kinderen, als je op reis gaat of familie bezoekt, wat vaak 3 tot 5 dagen duurt, over te laten aan de zorg van anderen. Kinderen leren hier vroeg en snel van belangrijke anderen. 

 

Afgelopen week was ik 'on Track' met 4 collega’s en een chauffeur van het Gambia College. In één week moesten we 100 studenten observeren die hun stage lopen op het platteland in Gambia. Vorige week zondag moest ik om 14.00 uur klaarstaan om te vertrekken. Na iedereen opgehaald te hebben en met de veerboot overgestoken te zijn van Banjul naar Barra, kwamen we om 19.30 aan op de plaats van bestemming: het onderwijskantoor van regio 3 in Kerevan.

 

Bij het kantoor zijn een aantal kamers die worden verhuurd en waar wij de week zouden doorbrengen. Vies, vies en nog eens vies. Ik heb eerst de bezem maar eens door de kamer gehaald om alle muizenkeutels op te ruimen. Gelukkig had ik wel schone lakens mee genomen. De 4 toiletten waren allemaal kapot en er moest gedoucht worden met een emmer. In totaal waren er twee emmers en één kraan voor ongeveer 50 mensen. Op hetzelfde moment waren er ook workshops die druk bezocht werden door leerkrachten en ook een deel van hen sliep daar. Ik besloot al snel dat het schoner was om de lokale toiletten, niet meer dan een gat in de grond, te gebruiken.
Later begreep ik wel uit de gesprekken dat de toiletten vaak stuk zijn, omdat veel Gambianen niet weten hoe ze de toiletten moeten gebruiken. Ze kennen deze niet op het platteland. Moet je erop staan, zitten? Waar is 'die trekker' voor?. Dit is deels nog te begrijpen, maar de viezigheid is volgens mij te danken aan slecht management en onderhoud. Ik hoorde wel dat andere regio’s betere accommodaties hebben. Dus het kan wel beter. Genoeg gezeurd!


De scholen waren zeer divers. Sommige heel groot. Weer andere niet meer dan twee lokalen, waarvan één min of meer in de buitenlucht: een dak gemaakt van palmbladeren om de kinderen uit de zon te houden. De meeste scholen zijn door de zandwegen in de regentijd lastig te bereiken. Veel kinderen moeten toch nog wel een flink aantal kilometers lopen om bij een school te komen. En in de hitte valt dat niet mee. De hitte valt op je als een warme deken, ‘s ochtends vroeg is het dan nog redelijk koel in de lokalen maar na 11.00 uur is het ook daar warm en benauwd. Het water loopt in straaltjes van je lichaam. En niet alleen bij mij.

Dus voor iedereen is het warm. Knap om in deze omstandigheden toch te kunnen leren en de aandacht erbij te houden. Wij hadden een observatie formulier met carbonpapier om de studenten te observeren en te scoren. Zij werken net als bij ons met lesplan formulieren, maar zij hebben ook een "Scheme of Work" bij te houden, waarin ze een planning maken voor iedere week. Mooi model waar wij ons voordeel mee zouden kunnen doen. Ik neem wel en exemplaar mee!

Er zijn een aantal categorieën waarin je de studenten punten geeft. Ook al werken ze hier niet competentiegericht zoals bij ons, toch zijn veel van die categorieën wel onder te brengen bij onze 7 SBL competenties. Toen ik zo bezig was merkte ik bij mijzelf dat dit onderdeel observeren ongeveer hetzelfde resultaat oplevert als bij ons. Ook al hebben studenten hier veel minder middelen. Toch zie je de effecten van voorbereiding op dezelfde manier terug: het contact met de kinderen, klassenmanagement, moeite doen om uit te leggen, gedrevenheid, enthousiasme.

Alleen besteden ze hier niet zoveel tijd aan het nagesprek (5 min) en dan het formulier laten ondertekenen door het schoolhoofd en op naar de volgende leerkracht of school. Wel krijgen ze in twee jaar 4 lesbezoeken, dat is weer meer dan in Nederland. In de vakantie nemen de studenten deel aan een "Face to Face" programma en kunnen ze werken aan de verbetering van feedbackpunten. "Face to Face" is in dit geval wel met 50 of 60 studenten, die ongeveer dezelfde leerpunten hebben, iets anders dus dan de naam suggereert. 

We gebruikten meestal de lunch op de scholen. Ik was gewaarschuwd dat ik eten moest waar ik eten aangeboden kreeg. ’s Ochtends was er geen ontbijt, dus onderweg maar wat bananen gekocht en die in de week als ontbijt gebruikt. Samen met wat crackers die ik had meegenomen.

Op de meeste scholen is er een wereldhulpvoedsel programma, bestaande uit rijst, bonen of coucous. De leerlingen betalen per dag 2,5 euro cent om te zorgen dat er ook groenten en vis of iets dergelijks bij gegeten en gekookt kan worden. In de arme dorpen hebben de kinderen niet genoeg geld en bestaat het eten alleen uit rijst met gebakken ui en pindasaus. In de wat rijkere dorpen is er meer groente en soms vis voor de kinderen.

Ik heb veel waardering voor de kookmoeders die iedere dag weer grote hoeveelheden eten klaarmaken. Het eten wordt in schalen verdeeld en de kinderen eten samen op de grond, in het zand uit de schalen. Ik heb in die week alleen maar rijst gegeten.


Ik heb mijn collega’s wat beter leren kennen. Als je bijna dag en nacht met elkaar optrekt, heb je veel gesprekken. Iedere keer vallen de verschillen op. Gambianen zijn gewend veel en met iedereen te praten en iedereen komt dan ook langs om te vragen, hoe het met je gaat. Ook de studenten doen dat en niet alleen bij mij als "Toebab" (blanke), maar bij iedereen. Individualiteit (op jezelf willen zijn en geen behoefte hebben aan gesprek) wordt niet begrepen, want met elkaar verkeren is een kans op kennisvermeerdering en het delen van gezichtspunten.

Dus laat naar bed, buiten tot een uur of 1. En als ik in bed lag, nagenietend van de gesprekken, om 5 uur weer wakker door de oproep van de moskee. Dan begint het leven weer op gang te komen. Radio aan en……………………..Zij kunnen zich niet voorstellen dat het leuk zou kunnen zijn om alleen of met z’n tweeën te wonen. Dat moet volgens hen wel erg saai zijn.

Ook blijven de rolpatronen tussen man en vrouw en de gezagsverhoudingen tussen ouderen en jongeren een blijvende bron van verbazing en gesprek. Gelukkig ben ik wie ik ben en ik ga dan ook zo goed en zo kwaad als het gaat mijn eigen weg zonder mij helemaal aan te passen, maar ook zonder de ander teveel te choqueren. Dus mijn broek is keurig tot over de knie.

 


Deze week weer het gewone ritme waarbij ik woensdag een gesprek heb met de 'headmaster' van Kunkujang Jattaye en mevr. Ndow (foto) om te kijken of er een opleiding mogelijk is voor leerkrachten die al voor de klas staan, maar nog niet bevoegd zijn. De leerkrachten kunnen dan gewoon blijven verdienen en toch leren. Een vorm van afstandsleren, ook hier in Gambia.

Terug

Commentaren

it takes a whole village door Onbekend(e) op 12-06-2011 om 21:22
Ha Metsje,
We laten veel te weinig wat van ons horen, maar we lezen je wel hoor.Het leven daar is zo anders. Het is heel interessant wat je allemaal vertelt over de scholen.(en toiletten)
Hier gaat het leven gewoon door. Vandaag is het pinksteren. Gisteren is Jaco, de jongste zoon van Kees getrouwd met een heuse alternatieve ceremonie.Het was lastig om de andere oudste zoon te ontlopen, die er ook was en nog steeds niets van zijn vader wil weten.
Vandaag waren we op het klankkleurfestival in Amsterdam, waar mijn zus en zwager, nichtje en neefje en zowaar mijn zoon als vrijwilliger een taak hadden. We keken naar de zondvloed van Noach van Benjamin Britten, een opera, waarbij ook een kinderkoor meedeed als dieren. Mijn nichtje speelde viool, mijn neefje slagwerk en mijn zwager speelde cello. Inderdaad zeer kleurrijk was de voorstelling. De regenboog werd gevormd door allemaal veranderingen in de geschiedenis, zoals het portret van Mandela.
Op school hebben we inmiddels het 150 jarig bestaan achter de rug. Het was zonnig en zeer geslaagd! Nu zijn de afrondingen met rapporten en toetsen aan de orde van de dag. Het lijkt erop dat ik volgend jaar ga lesgeven aan het laatste restant aan hoogbegaafden van de plusschool, die bij ons op school hun laatste jaar afronden.
Rolinka gaat haar laatste chemokuur aan. We zullen haar nog even moed inspreken.
Hartelijke groet van kees en Anita

Dag Antaen Kees,

Leuk om iets van jullie te horen. ik weet wel hoe het gaat dus ik begrijp het helemaal. Lastig en verdrietig voor Kees om zo met zijn oudste zoon om of eigenlijk niet om te gaan. Ik hoop dat het feest van Jacco de moeite waard was en de pijn wat kan verzachten alhoewel dat denk ik niet zo werkt.
Hier gaat alles ook gewoon door en ik ben niet goed in het iedereen apart te mailen . ik doemeestal mijn moeder de kinderen en Kees en soms wat extra mensen zoals Rolinka. ik probeer altijd te reageren op haar mails. ik kom de 22 juli naar Nederland.
ik wens jullie een heel gezellig weekend en fijne verjaardagen.

Liefs, Metsje

Toevoegen commentaar