A village never lacks a beautiful young woman
nieuws, berichten en achtergronden > persoonlijk bericht van Metsje uit Gambia

Alweer een tijdje geleden dat ik jullie heb laten delen in mijn ervaringen en belevingen in Gambia. Er zijn nu inmiddels negen studenten(dit waren er 10 maar Marjolie heeft door familieomstandigheden haar vertrek moeten bespoedigen), hier uit Nederland. Ik leer steeds meer mensen kennen. Daardoor wordt mijn tijd schaarser. In het weekend heb ik veel minder tijd om aan mijn blog te besteden.

Zo hebben Hullay Bah, een Gambiaanse student met haar zoontje en oppas Binta, drie weken in mijn huis gelogeerd. Hullay is lerares op een kleuterschool maar volgt in de vakanties de opleiding aan het Gambia College. Zij zit in het laatste jaar en had in de vakantie , de laatste examens en daarna nog een afrondende opdracht zodat ze in juni af kan studeren. 

Het is gezellig dat ze er zijn, maar het is ook een confrontatie met andere leefpatronen en gewoontes. Ik ben niet echt een goede moeder voor hele kleine baby’s. Erg wennen weer: een klein jongetje van 7 maanden dat veel huilt en niet kan zeggen wat er is. Je kunt ze geen troost bieden. Alleen de moeder heeft in dit geval het juiste kalmerende effect. Het huis was dus van tijd tot tijd goed gevuld. Hullay en Binta zijn gewend om altijd om twee uur rijst te te koken en daarna te eten. Natuurlijk moest ik mee eten, maar mijn ritme is daar nog steeds niet op ingesteld. Ik eet om die tijd meestal brood of een banaan . Ik kook liever ’s avonds  maar zij eten dan liever geen rijst, dus ... Ook de bad gewoontes, de manier van huishouden en de dag besteding zijn totaal verschillend.  

Ik geniet van de aanwezigheid van de studenten: mooie momenten met hen in mijn huis, dat ze vooral gebruiken om te douchen. Soms komen ze eten en voor individuele gesprekken. Dan weer is mijn huis een uitvalsbasis voor het strand, waar we lekker uitwaaien en zonnen en natuurlijk contacten opdoen met andere Gambianen en Nederlanders. 

Daarnaast neemt het leerrendement op het werk toe. Bij mijzelf en bij de studenten. Wat is haalbaar in de korte tijd dat we hier zijn? Hoe zorgen we dat we aansluiten bij het niveau van de leerlingen/studenten. Welke veranderingen zijn inpasbaar en motiverend? De week voor Pasen begon de vakantie van twee weken op het Gambia College. In die eerste week stonden er andere activiteiten op het programma, waarbij de Nederlandse studenten mij assisteerden. De reorganisatie  van de bibliotheek  op de school Maladah in Kunkuyang Jattaye.

 Dinsdag vertrokken we in alle vroegte. In het dorpje Lamin werden we opgehaald door de chauffeur van de school. De school ligt afgelegen en hij haalt en brengt de leerkrachten. Nu tijdens de vakantie kon hij ons mooi van dienst zijn. De studenten zijn hard aan de slag gegaan met het indelen van de boeken op klas niveau en het opruimen van vuilniszakken en dozen waar nog materialen in zaten. Al snel is duidelijk dat we een schifting moeten maken tussen bruikbaar materiaal voor de leerlingen en ander materiaal wat niet past bij de doelgroep van de school. Drie studenten gaan aan de slag met het maken van een lesopzet voor reken en taal boekjes in de diverse klassen. In de komende tijd gaan we terug om dit ook in praktijk te brengen op het niveau van de leerkrachten.

Afdeling 2, waar deze school onder valt, heeft mij ook gevraagd om twee trainingsvoorstellen te schrijven:

• Het  gebruik maken van de bibliotheek en het stimuleren van het leesonderwijs met behulp van leesboeken

• Teach the Teachers. 

APS en Gambia college zullen hierin ook een rol gaan spelen, verwacht ik.

Ook brengen we een bezoek aan Tumani Tenda. Daar maken de studenten kennis met de lokale gemeenschap. Zij zullen de leerkrachten instrueren bij het gebruik van de educatieve programma’s die geschonken zijn door Go for Africa. 

Zoals trouwe lezers weten is Tumani Tenda de woonplaats van Henriette Sonko. (link)  Zij neemt ons mee op een wandeltocht door het dorp. Er wordt voor ons gebeden door de oudste vrouw van het dorp. Ontroerend! Een mooi moment voor mij was de plaatselijke bakkerij. Mijn wortels komen weer boven en ik denk aan de foto’van mijn vader  in de bakkerij en de verhalen die hij daar over heeft geschreven in "suteljenderwize teplak" 

De werkzaamheden van de studenten worden gewaardeerd door de leerkrachten en het is fijn voor hen om op die manier kenns over te kunnen dragen. Verder zijn we een heerlijk dagje uit geweest op The Gambia River richting Lamin lodge. We hebben genoten van het zwemmen in de rivier en de rust op het water. Ik heb steeds meer belangstelling voor de vogels die daar te zien zijn en dat is voor mij weer een nieuwe ontdekking. 

In Lamin Lodge ontmoette ik de contactpersoon van Fontys pedagogiek dhr. Abrahams, hij was hier om de twee studenten te bezoeken die hier actief waren in een sociaal project met kinderen.  Na de mei vakantie zal ik contact met hem opnemen om te kijken of het mogelijk is werkzaamheden voor Fontys te verrichtten in Gambia net zoals ik nu doe voor de studenten van de HZ en Iselinge. De moeite waard om zo bezig te zijn en de begeleiding van de studenten en hun leerproces te verdiepen. 

De kennismaking met mijn Gambiaanse buurman is verder verdiept omdat ik hem uigenodigd had voor en heerlijk hutspot maaltijd. In eerste instantie zouden zijn twee vrouwen ook meekomen maar uiteindelijk was hij alleen mijn gast. Mannen en vrouwen eten altijd gescheiden. Dus ik had het kunnnen weten. De week er op werd ik verwacht  voor het diner bij hem thuis. Maandagavond was er een heerlijke maaltijd gekookt maar nu was het een maaltijd alleen met de vrouwen. Leuk maar ook heel anders om mee te maken.

Het feestje op koninginnedag bij het Nederlandse consulaat was ook speciaal om mee te maken. Van Hullay had ik een mooie African dress geleend, geheel in stijl. Met de studenten, de moeder van Joelle en nog 2 Fontys studenten naar de gelegenheid ter ere van de koningin.  Het volkslied gezongen en natuurlijk haring gegeten. Daarna werd het feest voortgezet in een Nederlandse kroeg. Ook hier is het dus mogelijk om een echt Oranje feestje te vieren. De volgende ochtend kon ik hier nog van nagnieten. Of om met de Twentse studenten te spreken ”op de kop nei huus”.   

Verder was er genoeg nakijkwerk voor de tweede week dus ik hoefde mij niet te vervelen. Gelukkig is nu alles af en ingeleverd. In tijden niet zoveel opdrachten nagekeken, meer dan 800, alsof er geen eind aan zou komen. 

 

 

Terug

Commentaren

Niet gevonden

Toevoegen commentaar